Kerstkaarten

Uit een rondzendbrief van Kees de Jong

Kees de Jong is op 1 januari 2005 officieel uitgezonden door Kerk in Actie naar Indonesië. Kees werkt als docent aan de Christelijke Duta Wacana Universiteit in Yogyakarta. Daarnaast is hij medewerker van het centrum voor de studie van de godsdiensten (PSAA), onderdeel van de Universiteit. Familie De Jong (Kees, Tuti en Devi) zijn sinds september 2005 verbonden aan de PKN gemeente de Inham Amersfoort / Noord-Hoogland. 

Kees, zijn vrouw Tuti en dochter Devi en zoon David wonen in Yogyakarta.

-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Regelmatig krijgen wij vragen over de verhoudingen tussen Christenen en Moslims in het grootste islamitische land ter wereld: Indonesië. Hieronder een deel uit een rondzendbrief van onze contactman in Indonesië, Kees de Jong.

Op de vraag of de Profeet Mohammed als laatste profeet de vervolmaker was van alle voorafgaande godsdiensten antwoordde Pak Machasin*, dat dat een interpretatie is in latere tijden, die voorkomt in de hadiths, maar niet afkomstig is van de Koran. Daarin staat dat elk volk en elke stam zijn eigen profeten krijgt van God en in feite is er geen verschil tussen die profeten. Volgens hem moet je het vergelijken met een grote zaal, waarin alle profeten van God verzameld waren. Op het moment dat de profeet Mohammed die zaal betrad was er toevallig nog net één, de laatste, stoel leeg en daar is Mohammed op gaan zitten temidden van alle andere profeten op basis van gelijkwaardigheid. Een andere vraag ging over de MUI (De Raad van Indonesische Ulama’s, Islamitische rechtsgeleerden). De MUI heeft ooit een fatwa (godsdienstig besluit) uitgevaardigd, dat men niet samen mag bidden en niet elkaars grote godsdienstige vieringen mag bijwonen. Het gevolg is, dat veel mensen in Indonesië niet goed weten, of je als christen moslims nog mag gelukwensen bij het suikerfeest en of moslims christenen nog een goed kerstmis mogen toewensen. Pak Machasin zei daarop, dat dat een regel is van de MUI en hij de MUI niet vertegenwoordigt. Daarop gaf hij een mooi voorbeeld. Na de vasten en het suikerfeest is het de gewoonte in Indonesië om dat in de buurtschappen samen te vieren met een syawalan. Pak Machasin vertelde, dat hij toen hij in Jakarta kwam wonen als eerste begroet werd door een buurman die katholiek was. Met hem is meteen een hartelijke relatie ontstaan. Daarom dacht Machasin dat het een goed idee was om zijn buurman uit te nodigen voor de syawalan viering en hem een toespraak te laten houden over de betekenis van syawalan, wat die buurman voortreffelijk deed. Nadien waren er enkele moslims die vroegen aan Pak Machasin, hoe hij het in zijn hoofd gehaald had als kiai (geestelijke leider van moslims) om een katholiek uit te nodigen om de toespraak te houden. Daarop antwoordde hij, dat de buurman toch uitstekend uitgelegd had wat syawalan is. Jammer dat Pak Machasin voortijdig moest vertrekken, omdat hij weer een afspraak had in Jakarta.

Een van de conclusies van het seminar was, dat als moslims en christenen elkaar op deze vriendschappelijke wijze ontmoeten, open zijn naar elkaar, luisteren naar elkaars vragen en die eerlijk beantwoorden zonder angst om een verkeerd antwoord te geven, dat dan de Indonesische samenleving er vast heel anders uit zou zien. Dit seminar, gehouden naar aanleiding van de presentatie van het Festschrift van Pdt. Djaka Soetapa**, is een voorbeeld van de weldaad, die je hier in Indonesië regelmatig ervaart, hoe moslims en christenen open en als vrienden met elkaar omgaan.

Als teken van goede verhoudingen tussen universiteiten, bracht Pak Djaka** bij de presentatie van zijn Festschrift naar voren, dat hij er trots op was, dat 4 rektoren van verschillende universiteiten hun bijdrage hadden gegeven aan het boek, in dit geval dr. Budiyanto, rektor van de UKDW, prof. dr. Komaruddin Hidayat, rektor van de Islamitische Staats Universiteit ‘Syarif Hidayatullah’ in Jakarta, prof. dr. Amin Abdullah, rektor van de UIN ‘Sunan Kalijaga’ Yogyakarta en prof. dr. John Titaley van de Christelijke Universiteit ‘Satya Wacana’ in Salatiga.

Zelf heb ik met een artikel over verkondiging van het evangelie in een multiculturele pluralistische samenleving ook een bijdrage kunnen leveren aan dit Festschrift. Het was de bedoeling dat dit artikel een ontmoetingspunt zou vormen met een artikel over ‘dakwah’, missie in de Islam. Jammer genoeg is dat artikel niet binnengekomen zodat ik me een beetje in de kou voel staan, waar het de dialoog, de ontmoeting betreft!

Volgens mij is de goede band tussen moslims en christenen zoals die hierboven beschreven een realiteit in de Indonesische samenleving. Hopelijk zorgt die gezamenlijke verbondenheid ervoor, dat de krachten van meer extreme groepen, conflicten tussen godsdienstige groeperingen, die er ook zijn, langzamerhand naar de achtergrond verdwijnen en het profiel van Indonesië als een samenleving waar mensen van verschillende godsdiensten en culturen vreedzaam met elkaar samenleven bewaarheid zal worden.

Wij wensen jullie tot slot toe, dat zo’n samenleving waarin mensen met verschillende culturele en godsdienstige achtergronden in vrede en vreugde met elkaar kunnen samenleven, ook in Nederland mag opbloeien.

Kees de Jong

Deze brief is uitgegeven door Kerk in Actie, Postbus 456, 3500 AL Utrecht. Giro 456, Kerk in Actie, Utrecht. Adreswijzigingen (voor zover de brieven verstuurd zijn door het Landelijk Dienstencentrum van de Protestantse Kerk in Nederland) doorgeven aan de Servicedesk, tel. 030-880 1456, email: servicedesk@kerkinactie.nl.

S.v.p. de codes vermelden die op de envelop staan. Op aanvraag kan de rondzendbrief ook per email gestuurd worden.

www.bantuanakanak.nl © 2010