|
Uit een rondzendbrief van Kees de Jong
Kees de Jong is op 1 januari 2005 officieel uitgezonden door Kerk in Actie naar Indonesië. Kees werkt als docent aan de Christelijke Duta Wacana Universiteit in Yogyakarta. Daarnaast is hij medewerker van het centrum voor de studie van de godsdiensten (PSAA), onderdeel van de Universiteit. Familie De Jong (Kees, Tuti en Devi) zijn sinds september 2005 verbonden aan de PKN gemeente de Inham Amersfoort / Noord-Hoogland.
Kees, zijn vrouw Tuti en dochter Devi en zoon David wonen in Yogyakarta.
In een van zijn rondzendbrieven vertelt hij o.a. over de relatie tussen hem en de Stichting Bantu Anak Anak.
---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
I. De Pesantren Wahid Hasyim
Een pesantren is een islamitisch internaat, waarin de leerlingen en studenten opgeleid worden om goede moslims (santri) te worden. Binnen de Islam in Indonesië zijn allerlei stromingen van uiterst radicaal, fundamentalistisch tot zeer liberaal, verdraagzaam. Deze pesantren is een moderne, min of meer liberale, pesantren, waar de staatsfilosofie Pancasila en de verdraagzaamheid tussen godsdiensten en culturen in Indonesië een belangrijke plaats inneemt. Verder wordt het algemeen onderwijs, bestaande uit een lagere school, een lagere middelbare school en een hogere middelbare school, uitstekend verzorgd. De lessen beginnen ’s morgens en duren tot in de namiddag. Na een pauze is er in de vooravond en ’s avonds vooral aandacht voor verdieping van de godsdienst. Naast leerlingen van de lagere en middelbare school heeft de pesantren nog enkele honderden studenten, die studeren op islamitische universiteiten in Yogyakarta en deels ook les geven in het algemeen onderwijs van de pesantren. Verder geven alle studenten een maandelijkse bijdrage, zodat ook een aantal wezen, half-wezen of kinderen van arme ouders een opleiding kunnen krijgen in de pesantren.
Zo’n vijf jaar geleden ben ik in contact gekomen met Hans Biermans, voorzitter van de stichting Bantu Anak-Anak (help kinderen), die ik in feite al zo’n 35 jaar daarvoor ooit ontmoet had in Valkenburg in het klooster van de paters van de HH. Harten, toen ik me daar kwam oriënteren om een theologische opleiding te gaan beginnen. Die stichting wil via kleinschalige projecten het lot van (enkele) kinderen in Indonesië wat verbeteren en Hans heeft me toen gevraagd om hun contactpersoon in Yogyakarta te worden, waarmee ik van harte ingestemd heb.
Eén van hun projecten is studiebeurzen voor kinderen, waarvan de ouders geen geld hebben voor verdere studie. Omdat Tuti van een kampung komt met veel arme mensen, hebben we in goed overleg met Hans, een aantal kinderen voorgedragen om te gaan beginnen aan een middelbare studie. In feite staan bijna alle inwoners van de kampung geregistreerd als moslims, daarom ligt het voor de hand dat ze die middelbare studie gaan doen in een pesantren. Ook al omdat daar de kosten voor onderwijs met internaat relatief goedkoop zijn.
Via overleg met mijn collega dr. Djaka Soetapa, voorzitter van het PSAA, ben ik toen gewezen op de Pesantren Wahid Hasyim, die als zeer gematigd en open voor andere godsdiensten bekend staat. We hebben daar aanvankelijk drie leerlingen met een hele of gedeeltelijke studiebeurs naar toe kunnen laten gaan. Agus (die inmiddels thuis zijn hogere middelbare opleiding voortzet), Maslika, die na de lagere school al een jaar thuis was om mee te helpen in het gezin, maar graag verder wilde leren – in feite wil ze dokter worden- en Junengsih, die na haar lagere school al naar Bandung gestuurd was om daar in een koekjesfabriek te werken.
Na de aardbeving in Yogyakarta, nu alweer ruim twee jaar geleden, heeft de stichting gedurende één jaar een studiebeurs gegeven aan vier ‘weeskinderen’ die na de aardbeving opgenomen waren in de pesantren. Er werden vier pientere leerlingen gekozen, die dat jaar hun examen zouden doen aan de hogere middelbare school en inderdaad met goed gevolg geslaagd zijn voor hun examen.Ze zijn daarna nog een half jaar geholpen om hun start te maken op de islamitische Universiteit Sunan Kalijaga in Yogya. Nu bijna twee jaar geleden is Widiya ook aan haar opleiding in de pesantren begonnen. Haar hebben we uit Patrol moeten ‘weghalen’, waar ze al als huishoudelijke hulp aan het werk was gegaan.
Voor het komend jaar hebben we de toezegging van de stichting Bantu Anak-Anak dat er vijf nieuwe leerlingen hun opleiding mogen beginnen of voortzetten. Twee daarvan hebben ervoor gekozen om dat thuis te doen, drie anderen komen naar de pesantren, waar we ook de broer van Tuti, Artoni, ingeschreven hebben. In de loop der jaren hebben we een hechte band met de pesantren opgebouwd. We komen er maandelijks om het schoolgeld te betalen en zijn ook de wali (vertegenwoordigers namens de ouders) van de leerlingen van de kampung van Tuti. We hebben goede banden met de leiding van de pesantren. De leider van de pesantren, Pak Yunus, is zelfs een keer bij ons thuis geweest met een aantal leiders van het weeshuis om die banden te versterken. Twee jaar geleden is Hans er samen met Tuti en mij geweest en toen werden we werkelijk vorstelijk ontvangen.
Op 13 juni 2008 ben ik er weer met Hans Biermans, de nieuwe kandidaten en een tweetal ouders van kandidaten naar toe gegaan. We werden geweldig ontvangen. Hoewel het voor de middelbare school examentijd was, hadden ze een speciaal programma voor ons klaargemaakt en een studente gezocht, die voortreffelijk Engels sprak. Ze hebben enkele speeches afgestoken (natuurlijk was de leider van de pesantren, Pak Yunus daarbij ook aanwezig), Hans een speech laten houden en vervolgens een demonstratie gegeven van koranreciet en van de manier waarop ze er met behulp van eenvoudige instrumenten in slagen om de koran in het Arabisch beter van buiten te kunnen leren. Daarbij kregen we druiven (op dit moment heel duur in Indonesië) en bananen voorgezet en kregen we ook nog een snack aangeboden. Op die manier laat men merken, dat we meer dan welkom zijn. Het is heel weldadig om zo gastvrij ontvangen te worden en onze onderlinge betrekkingen zijn zeer vriendschappelijk. Dit is voor mij een heel concreet voorbeeld van de dialoog in het dagelijks leven.
Met hartelijke groeten, namens de hele familie
Kees de Jong
---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Het werk van Kees de Jong is alleen mogelijk door uw betrokkenheid én financiële ondersteuning.
U kunt het werk van Kees de Jong ondersteunen met een gift op giro 456 Kerk in Actie o.v.v. Kees de Jong. Uw bijdrage doet ertoe!
Deze brief is uitgegeven door Kerk in Actie, Postbus 456, 3500 AL Utrecht. Giro 456, Kerk in Actie, Utrecht. Adreswijzigingen (voor zover de brieven verstuurd zijn door het Landelijk Dienstencentrum van de Protestantse Kerk in Nederland) doorgeven aan de afdeling Adressen (Mw. M. Lagerweij), Postbus 8507, 3503 RM Utrecht,tel. 030-880 17 25, email: adressen@pkn.nl
S.v.p. de codes vermelden die op de envelop staan. Op aanvraag kan de rondzendbrief ook per email gestuurd worden.
|