In het opvanghuis Children First van Tjibbe Kootstra aan de Jalan Pugeran 22 in Yogyakarta werd Hans, behalve door Tjibbe, kokkin Erlina en steun-en-toeverlaat Roberto, ook begroet door Beato, een doofstomme jongeman, over wie Tjibbe zich heeft ontfermd. Hij bleek dolblij met de meegebrachte camouflagekleding en moest dat direct aan ons showen!

Voor het tehuis kochten we een nieuwe afzuiger voor in de keuken, en Erlina wilde graag een aantal schriften, leesboeken en schrijfgerei kopen voor de jongste bezoekers van het huis. Na die aankopen bleek er nog ruimschoots geld over voor de algemene middelen. Dit mede door een royale gift, die we hadden ontvangen van de Diaconie in Tjerkwerd, waar Tjibbes zuster woont.

Nandan, Kunci en Brothers of Charity

Dit jaar zou Hans, behalve aan Nandan, ook een bezoek brengen aan de vestigingen van de Brothers in Purworejo en Wonosobo. In de eerste plaats ondersteunden we het afgelopen studiejaar 4 leerlingen aan de school voor kinderen met een geestelijke handicap. Daarnaast lieten we voor de dovenschool in Wonosobo een septic tank bouwen. Brother Martin, coördinator fondsenwerving van de Brothers in Indonesië, had mij daartoe uitgenodigd. Na het gebruikelijke gesprek met brothers Apolonaris en Honorius, respectievelijk hoofd van het Kunci-project en hoofd van de school, mocht ik hen de jaarlijkse ondersteuning overhandigen. Daarna namen we nog een kijkje in de aula van de school, waar op dat moment in aanwezigheid van vele ouders feestelijk afscheid werd genomen van de 'afzwaaiers'.

Daags erna werd Hans om 8 uur in de ochtend opgehaald door brothers Frans (onze 'sopir' oftewel chauffeur), Honorius en Martin de Porres. De rit ging eerst naar de school voor kinderen met een geestelijke handicap in Purworejo. Gehandicapte kinderen zijn in Indonesië een zwaar ondergeschoven groep: de ouders denken dat de handicap een straf van God voor hun zonde is en dus een schande. Vaak worden die kinderen dan ook verborgen gehouden en dikwijls leven ze haast als een dier. De brothers ontfermen zich over hen en proberen hen vaardigheden bij te brengen, zodat zij zich later op menswaardige wijze zelfstandig kunnen handhaven. Met name bereikt men heel goede resultaten met een groep spastische, motorisch gestoorde kinderen. Door middel van bij voorbeeld kralen rijgen met bepaalde patronen leert men de kinderen niet alleen een fijne motoriek, maar ook onderscheid tussen kleuren, groot en klein, afstanden, aantallen, enz. Sommige kinderen leerden zelfs borduren. Hans was erg onder de indruk van wat hij daar zag!

De kinderen kon Hans verblijden met een mooie pen, waarvan hij er een paar honderd bij zich had. Aan brother Leo, de zeer enthousiaste directeur van de inrichting, kon hij o.a. voor deze school een mooie som geld overhandigen. Dat was ook hard nodig, want doordat de Indonesische regering particuliere scholen steeds minder subsidieert, is men meer en meer afhankelijk van giften van derden. Hans heeft beloofd om, wanneer hij terug is in Nederland, te bezien of en hoe de Stichting zou kunnen helpen. Met name de gift, die wij begin juni 2011 van Sjef en Hanka Vossen ter gelegenheid van hun 40-jarig huwelijk mochten ontvangen, zou een mooi begin kunnen zijn voor de start van een nieuw hulpproject.

Na een kort bezoek aan de psychiatrische inrichting, die ook door de Brothers wordt geleid in Purworejo, ging het verder naar Wonosobo, waar de plaats getoond werd waar de septic tank was gebouwd, en waar er fijntjes op werd gewezen dat er nog zo'n tank bij een van de andere paviljoens nodig was.

Onze leerlingen

Op één na zijn al onze leerlingen over naar de volgende klas of geslaagd voor hun opleiding. Helaas voldeed Badriah, die een halve beurs had, niet aan onze verplichtingen. Ze liet totaal niets van zich horen, zodat wij hebben besloten de ondersteuning aan haar stop te zetten.

Tijdens ons bezoek aan de Pesantren bleek het wel een feest om met name met Widiyawati te spreken, in uitstekend engels wist zij enthousiast te vertellen over haar reilen en zeilen op school. Ook Carwito, die slaagde voor de SMP en doorgaat naar de SMA, kwam later goed los. Tisna is geslaagd voor de SMA, maar wist nog niet of hij verder wilde doorleren. Dit in tegenstelling tot Widiyawati, die vertelde dat ze volgend jaar, als ze geslaagd zou zijn voor de SMA, wilde doorgaan naar de Universiteit om opgeleid te worden tot lerares engels, 'want', zei ze, 'als je goed engels spreekt, krijg je makkelijker een baan!'.

Surya, de leerling die vorig jaar door Ibu Susi werd voorgedragen, volgt een opleiding aan de SMA Negeri 2 in Bantul, en doet daar de selectieklas. Hij eindigde bij de overgangsexamens op de eerste plaats! Hij wordt namens zijn school samen met een andere leerling afgevaardigd naar een regionale competitie mathematics. Hij is een vrolijke jongen, die erg goed leert en blij is met de kans die hij krijgt.